Zetel Tweede Kamer

De verkiezingscyclus

Meedoen aan verkiezingen is een van de belangrijkste taken van een politieke partij, of dit nou op lokaal of nationaal niveau wordt georganiseerd. Het meedoen aan verkiezingen bestaat uit drie belangrijke elementen, het verkiezingsprogramma (de inhoud), de kandidatenlijst en de campagne. Je zou verwachten dat de inhoud altijd prevaleert boven de andere twee, maar niets is minder waar. Het verkiezingsprogramma passeert meestal geruisloos de vergadering die er over gaat, maar zodra de baantjes worden verdeeld breekt de hel los.

Dit verschrikkelijke schouwspel was gisteren ook te zien bij de PvdA, die daarin geen uitzondering is. Je moet een lijst opmaken, waarbij je met honderdduizend criteria en belangen rekening moet houden en dat er mensen teleurgesteld hierin raken, is evident. Hoe je daarmee omgaat is een kwestie van klasse.

Vandaag stond er een stuk in het Algemeen Dagblad en de Telegraaf, twee kranten die de PvdA toch al niet zo gezind zijn. In dit stuk werden anonieme toekomstig-ex-Kamerleden aan het woord gelaten, die niet erg gelukkig waren met hun plek. Anoniem beklaagden ze zich dat ze hun lage notering op de lijst beschouwen als een mes in de rug. De partij waaraan je waarschijnlijk alles te danken hebt anoniem van iets beschuldigen, lijkt meer op een mes in de rug is mijn opinie daar over.

Maar er is nog iets wat er niet aan dit verhaal klopt en dat is de opvatting dat het hier over een werkgever-werknemer relatie gaat: een normale baan. Het gaat hier niet om een recht, het volksvertegenwoordigerschap, maar een voorrecht die de partij je leent. Als de partij je dat voorrecht niet meer verleent, dan is dat soms erg zuur, maar wees dan blij dat je dat hebt kunnen doen. De zetel waarop jij hebt gezeten was niet van jou, die heb je altijd in bruikleen en je weet nooit voor hoe lang. Uiteindelijk gaat de (democratische) besluitvorming van een partij en de stem van de kiezer erover of je mag blijven zitten, dat is de essentie van democratie.