Elk jaar vormen vier en vijf mei een contrasterend koppel, op vier mei staan we stil bij de gevallen in de Tweede Wereldoorlog en daarna, en op vijf mei vieren we feest en staan we stil bij wat vrijheid is.
Zoals elk jaar ging ik dit jaar rond half acht naar de Grote Markt in Groningen. De stoet van hoog- en laagwaardigheidsbekleders komt voorbij, slepend met een krans. Daarna is er de twee minuten stilte op het Martinikerhof bij het standbeeld van Sint Joris en de Draak.
Elk jaar is tijdens de twee minuten stilte een baby te horen, die zich natuurlijk niets aantrekt van de stilte. Je ziet een ouder met een rood hoofd, die probeert zijn kroost rustig te houden, maar ook dit is onderdeel van het contrast van die dag. De verschrikkingen van de oorlog aan de ene kant en het mooie van nieuw leven aan de andere kant.
Ook dit jaar viel me op dat behalve veel oudere mensen er ook veel jongeren zijn bij de herdenking, die op zichzelf ook drukbezocht is. Het is goed dat ook jongere generaties worden gewaarschuwd tot welke uitwassen extreme intolerantie in een maatschappij kan leiden.
In Zwang: onbekend
